HİNDUİZM

HİNDUİZM :

Hindistan'in en belirgin dinlerinden biri de Hinduizm'dir. Hind dinlerindeki gelismeler sonucu Hinduizm adini alan din, Brahmanlarin hakimiyet sagladiklari dönemde ise Brahmanizm terimi ile ifade edilmistir. Günümüzde Hinduizm ve Brahmanizm terimlerinin herbiri yerine kullanildigi bilinmektedir. Yaygin bir anlayisa göre Hinduizm ve Brahmanizm terimleriyle, en eski Vedalar döneminden günümüze ulasmis bulunan Hintlilerin, inanç, düsünüs, his ve hayat tarzlari kastedilmektedir. Hind yarimadasindaki halkin çogunun dinî inanç ve geleneklerini ifade ettigi için Hinduizm terimi kullanilmaktadir. (20) Tarihi kayitlardan elde edilen bilgilere göre takriben M.Ö. 1500 yillari civarinda Dogu Avrupa'dan gelen Arîler, Hindistan'i ele geçirirler. Iki farkli halkin birbiriyle karismasi sonucu, dinî inanç ve gelenekler de birbirine karismistir. Kökü yüzyillar öncesine kadar uzanan bu karisim sonucunda Hinduizm tesekkül etmistir. Dinler Tarihçileri, iki irkin karisimindan meydana gelen bu gelismeyi bes devreye ayirir: 1- Vedalar dönemi, 2- Upanisalar dönemi, 3- Klasik dönem, 4- Ortaçag'daki Ilahiyat, felsefe gelismeleri dönemi, 5- Modern dönem. Din tasniflerinde Millî Dinler grubuna giren Hinduizm, yaklasik dünya nüfusunun %12'sini olusturur. Hinduizm'in tesbit edilebilmis bir kurucusu bulunmadigi gibi, kendine özgü bir inanç sistemi ve kitabi yoktur. Hinduizm terimi hem genis, hem muglaktir. Hinduizm'in temelinde Brahma (Mutlak varlik) inanci yatmaktadir. Bu husustaki genis bilgiyi Hinduizmin mukaddes metinleri olan Veda'larla Brahmana'larda (21) bulmak mümkündür. Bir diger açiklamaya göre Brahmanizm kelimesi Tanri Brahman'dan degil, bir nevi Hind rahipler sinifi olan Brahmanlardan gelmektedir. Hinduizm'in hayat tarzi, özellikle de din duygusu, çok eski zamanlardan beri bati dünyasinin fikrî yapisinda izler birakmistir. Bunun en tipik örneklerinden biri, Buda'nin hayat hikâyesinin, doguda yasayan bir Hristiyan zahidin hayat hikâyesi sanilmasidir. Bu suretle Buda, ister istemez kilise azizleri arasina girmistir. Hinduizm daha ziyade Ari irkin üstünlügü, kast sistemi, sinirsiz bir vatan sevgisi ve baglilik duygusu kavramlari üzerine kurulmus toplumsal ve siyasi olgularin bir özel görüntüsüdür. (22) Bir bakima Hinduizm, bazan ayirdedilmesi imkânsiz olan ilâh ve devirlerin çoklugundan dolayi, anlasilmasi zor bir dindir. Bu din Hindistan'da çesit çesit sekillerde, birçok kollarla, üç dört basla tasvir edilen put ve heykellerle süslü muazzam mabetler gibi bize ilk bakista pek garip görünmektedir. (23) Hinduizmin bir ilk lideri, temel tebligi bildiren bir ilk kurucusu olmadigi için bir anlamda kurucularinin kalabalik oldugunu söylemek mümkündür.

a) Inanç Sistemi :
Daha önce açiklandigi üzere Hinduizm, tarihi gelismeler sonucu ortaya çikan dinî, felsefî ve sosyolojik bir olgudur. Bu bakimdan Hinduizm'de, meselâ Islâm gibi belirli bir inanç sistemi veya Budizm gibi, hidâyet yolu gösteren prensipler aranmamalidir. Hinduizm'de, Dinler Tarihi'nin çesitli inanç ve yorum tarzlarini (Fetisizm, Politeizm, Panteizm, Henoteizm) birarada bulmak mümkündür. Bundan dolayi da Hinduizm, batililarin daima ilgisini çekmistir. Bazi Dinler Tarihçilerine göre belirli inanç esaslari, ögreti ve düsünce sisteminin kesin hatlarla tesbit edilemeyisi, bu dinin bir baska özelligidir. Hinduizm'de sayisiz kutsal varlik ve kurtulus yollarinin bulunusu, O'nun bir tolerans dini diye algilanmasini gerektirmistir.
Hinduizm'de ilâh sayisi da akil almaz derecede çoktur. Tanri Brahma'nin dünyayi meydana getirdigine inanilir. Tanri Siva ve Visnu O'ndan sonra gelir. (24) Hinduizm'de hürmet gösterilen bazi varliklar Kaylasa, Himalaya Daglari, Ganj Yamuna Nehirleri vardir. (25) Vedalar Dönemi'nde önemli sayilan pekçok Tanri bugün unutulmus gibidir; onlara nadiren dua edilir. Tanrilardan Suya günesi, Soma ayi, Vayu rüzgari, Varun suyu, Indra yagmuru, Agni atesi, Yama ölüler âlemini idare ederler. Hinduizm'in Tanri anlayisi çesitli mezhep ve ekollere göre degisik sekilde algilanmistir. Bir kisim Hindu'nun monoteist oldugunu da belirtmeliyiz. Bir Hindu, dogumundan ölümüne kadar bütün hayati boyunca belirli merasimleri yerine getirmekle mükelleftir. Nitekim adaklarinin yerini bulmasi için ziyaret, kalbin aydinlanmasi için, meditasyon sarttir. Vedalar Döneminde ölenlerin cesetleri kismen gömülür, kismen yakilirken, günümüzde ise "asket"lerin disinda bütün cesetler yakilmaktadir. Dullarin da yakildigi Hindistan'da bu uygulama genel bir kaide halini almamistir. Bununla beraber günümüzde ara sira da olsa dullarin yakildigina sahit olunmaktadir.

b) Kutsal Metinleri :
Hinduizm mukaddes kitaplarinin tamamini içine alan metinler Veda'lardir. Sanskritçe yazilmis bulunan Veda'lar dört bölümden meydana gelmistir: 1- Rigveda, 2-Samaveda, 3-Yajurveda, 4- Atharvaveda.
1- Rigveda: Tanrilari tazim için yazilmis on kitaptan ibarettir. 1028 ilâhiyi ihtiva etmektedir. Vedalarin en eskisi ve en önemlisidir. Dünya dinleri içinde en eski belge özelligini tasimaktadir.
2- Samaveda: Kurban esnasinda söylenen ilâhileri ihtiva eder. Bir çesit melodiler vedasidir. Yüksek sesle okunur.
3- Yajurveda: Bu da Kurbanla ilgili formüllerden meydana gelmistir. Bazi kisimlari nesir, bazi kisimlari manzum olmak üzere iki bölümden olusmustur. Bir özelligi de kurban esnasinda mirildanilarak okunmasidir.
4- Atharvaveda: Kâinat ve büyü ile ilgili dualardan ibaret olan Atharvaveda'yi Brahmanlar hayatin belirli pozisyonlarinda okumak zorundadirlar.
Genellikle hemen bütün vedalarda ilâhi, niyaz, dua, hayat kaideleri, tilsim ve büyü ile ilgili konular içiçedir. Vedalarin, tabiat üstü güçlerle temas kurduguna "hakim" kisilerin kalblerine dogduguna da inanilir.
Gerçekte Hinduizm'in mukaddes metinleri sadece Veda'lardan ibaret degildir. Brahmana, Upanisad (27) ve Aranyaka'lar da Veda'larin tamamlayicisi niteligindedir. Upanisad'lar Tanri, kâinat, ruh, ölümden sonraki hayat vb. konulari islemistir. Bu sayilan kutsal metinler disinda Muhabharata Destani, 240.000 cümleden olusmakta ve dünyanin en uzun destani olma niteligini korumaktadir.

c) Hinduizm Taassubu Kast Sistemi :
Hinduizm'i din ve hayat tarzi kabul eden Hindular, kendi disindaki din ve felsefî görüs sahiplerine hayat hakki tanimadiklarini tarih boyunca hemen her firsatta açiga vurmaktan çekinmemislerdir. Gayeleri, diger din mensuplarini Hinduizm içinde asimile ederek kimliklerinden uzaklastirmaktir. Hindular, 1932 yilinda yapilan Poona Anlasmasi'na ragmen, 1941 Genel Nüfus Sayimi'na kadar ayri bir toplum özelligini korumuslardir. Ancak Ingiltere'nin Hindistan hakimiyetine son vermesi ve Müslümanlarin degisen sartlar karsisinda çaresiz kalarak zorla Hindu gösterilmeleri, Hindularin lehine gelismeler saglamistir. Bunlardan ayri olarak Hinduizm taraftarlari, Müslümanlara karsi her firsatta ekonomik ambargo uygulayarak, onlari mahkûm etmek istemislerdir. Hindistan Müslümanlarini Hinduizm'e döndürme plânlari, Müslümanlarin içinde yasadigi zulüm ortami, issizlik, fakirlik ve maruz kaldiklari iktisadî ve toplumsal ayirim perspektifi içinde bakilacak olursa hayali bir Hindu korkusu olarak artik bir kenara itilmemelidir. Hindistan'daki Müslümanlarin ugradiklari zulümleri anlatmasi bakimindan asagidaki haberlere de bir göz atalim: "Hindu isyancilar, Müslüman okulunu kusatarak bir put yerlestirmek için Müslüman yetkililere baski yapmaya baslamislar. Isteklerinin reddedilmesi üzerine zorla okula girerek Müslüman ögrencileri dövmüslerdir. Hind ordusu Müslüman köylere saldirarak önce gençleri bogazlamis, sonra kadinlarin seref ve iffetlerine tecavüz etmistir. Bu saldirilarda bir tek Müslümanin bile sag birakilmadigi (Nalgunda) yerler olmustur. "(28) Hinduizm'de halkin ayrildigi siniflardan her birine Kast denir. (29) Bir bakima Kast, "Ayni isle mesgul olan, görev ve gelenekleriyle birbirine simsiki baglanan insanlarin meydana getirdigi birlik" diye de tanimlanabilir. Kisi kendi istegi dogrultusunda Kast seçemez, belli bir Kast'ta dünyaya gelir. Bununla beraber sonradan Kast terkeden, Kast disi sayilan gruplar da vardir. Bunlara "Dokunulmazlar" denir. Kast sistemi Hinduizm inançlarindan kaynaklanir. Belli basli dört Kast vardir:
1- Brahmanlar (rahipler ve âlimler),
2- Ksatriya (prensler ve askerler),
3- Vaikya (tüccar, esnaf ve çiftçiler),
4- Çudra (isçiler, sanatkârlar).
Bu Kast'lar disinda, insanligin en asagi tabakasi sayilan bir de (Parya) sinifi vardir. Kast içinde en önemli yeri isgal eden Brahmanlarin baslica görevleri, kurban âyinlerini idare etmektir; kutsal metinleri (Veda) korumak, dinî âyinleri icra etmek irsî haklaridir.
Meslekler Kastlara ayrildigi gibi, evlenmeler de ancak ayni kast içinde cereyan edebilir. Yeme-içme, giyim-kusam, nisan ve dügün merasimleri de her Kast için belli özellikler tasir.

ç) Hinduizm'in Bazi Kavramlari :
Hemen her dinde oldugu gibi Hinduizm'de de, dini çesitli yönleriyle açiklayan bazi kavramlar vardir: 1- Tanri, 2-Yoga, 3-Karma, 4- Tenasüh, 5- Hulul.
1. Tanri: Hinduizm'de Tanri kavrami degisik tarzda algilanmaya müsaittir. Her insan ve toplumun kendi anlayisi dogrultusunda Tanri'ya yönelmesi yadirganamaz. Hinduizm'de çoktanricilik, üçleme ve tektanricilik inanislari birarada görülmektedir. Panteizm (Tanri-âlem birligi) de Hinduizm Tanri kavraminin bir baska yönüdür.
2. Yoga ve Yogizm: Sanskritçe'de "Baglamak, birlestirmek" anlamina gelen Yoga, insanin enerji ve iradesine hakim olarak nefsini dizginlemeyi saglayan bir egzersizdir. Buna Hind fakirizmi de denir. (30) Dinî bir yönü yoktur. Yoga yapan kisiye "Yogi" denir. Türkiye'den de Hindistan'a giderek bu egzersizleri tamamlayan yogiler olmustur. Yogi, nefsine hakim olmak suretiyle zihin ve melekelerini belli bir noktaya teksif ederek, birtakim üstün kuvvetlerle ilgi kurar.
Yoga, daha çok Budist ve Caiynistler tarafindan uygulanmaktadir. Zamanla birtakim gelismeler gösteren Yogaizm, daha sonra kast ve gruplardan ayri bir sistem halini almistir.
3. Karma: Bir sebep-sonuç kanunu olan karma, insanin geçmiste yaptiginin gelecekte ayrica görülecegi esasina dayanir. Insan ektigini biçer.
Bugün ekilen yarin alinacaktir. Iyiliklerin karsiligi iyilik, kötülüklerin karsiligi da ancak kötülük olacaktir.
Karma terimi, hem maddi hem de manevi âlemin iyilik ve kötülükleri için kullanilir. Karma, her kararin dogru ve yanlis sonuçlarini tesbit eden bir kavramdir. Karma'da asil olan mükâfat beklemeksizin hareket etmektir. Böylece sonuç bekleme arzusu frenlenmis olur. Karma'ya göre ölüm bir yokluk degil, bir halden digerine geçistir.
4. Tenasüh: Türkçe'de Ruhgöçü karsiliginda kullanilan Tenasüh, Sansara, Reenkarnasyon ve Tranmigration terimleriyle de ifade edilmektedir. "Ruhun bir bedenden ötekine geçtigi inanci"nin adi olan tenasüh, Karma doktrinine bagli olarak dogmustur. Tenasüh inancina göre, bedenden ayri olarak ruhun ölümden sonra devamliligi, ruhun kendi derecesi içinde yüksek veya alçak sekilde tecellî etmektedir. Buna göre insan, yaptiklarina uygun tarzda, insan, hayvan veya tanri seklinde yeniden dogar. Ölümden sonraki hayatta mutlu olmak, hayatta iken dogru hareket etmege baglidir. Sonuç itibariyle herkes yaptigindan sorumlu tutulacaktir. Tenasüh inancina göre kisinin ölümden korkmasina gerek yoktur. Insan devamli olarak yeniden doguslarla isteklerine ulasir. Tenasüh inancina benzer düsüncelere Yunan, Eski Misir, bazi Hristiyan mezhepleri ve Ihvan-i Safa'da da rastlanmaktadir.
5. Hulul: Sanskritçe bir kelime olan hulul "Tanri Visnu'nun insan seklinde tecessüm etmesi" anlamina gelir. Ayni terim karsiliginda Enkarnasyon ve Avator kelimeleri de kullanilir. Hinduizm'e göre Tanri tarihin her döneminde çesitli sahsiyetlere bürünerek kendini göstermis, kötülügü yok ederek, insanlarin ihtiyaci olan kanunlari bildirmistir. Böylece peygamberlerin mesajlari, hulul vasitasiyla sonsuza kadar devam edecektir.

d) Ibadet ve Ayinleri :
Ibadet ve ayinler üç temele dayanir: 1- Güzel ameller, 2- Bilgi sahibi olmak, 3- Tanri ile beraber olmak. Bu gayelere ulasmak için sira ile su hususlar yerine getirilmelidir:
1- Ölenler için kurban kesmek,
2- Günese saygi göstermek,
3- Dogumda ve ölümde ibadet etmek,
4- Mukaddes metinleri devamli okumak,
5- Hakikat bilgisini elde etmege çalismak,
6- Her an Tanri'nin varligini düsünerek O'na kullukta bulunmak.
Hinduizm'de ayin esnasinda bir takim kutsal sözler telaffuz edilir. "Om" en etkili kelimedir. Hemen her yerde ibadet etmek mümkündür. Tapinaklar olmakla beraber ibadet ve ayinlerde ferdilik tercih edilir. Tanri her yerde yapilan ibadeti gördügü için, ibadetin belirli bir sekli ve düzeni yoktur. Ibadetin ortak sembolü kabul edilen "Om", her ibadet ve yemekten önce, Veda'lari okumaya ve her tür ise baslarken söylenir. Ilk ibadete sabah safaktan önce baslanir; doguya dogru dönülerek oturulur. Evlerde de genellikle tapinilan puta ayrilmis bir oda bulunur. Inekler yer, gök ve atmosferin anasi sayildigi için, inek ve öküzler, caddelerde, alis-veris merkezlerinde veya diledikleri her yerde serbestçe dolasabilirler. Etinin yenilmesi yasaktir. (31) Tapinaklarda yapilan ibadet evdeki ibadetten biraz farklidir. Ibadete boru çalinarak baslanir. Her köyde tapmak vardir. Büyük mabetlerin hemen yakininda kutsal yikanmayi saglayan havuzlar bulunur. Mabetlerdeki yillik ayinler disinda ilkbahar, sonbalar ve yeni yilda özel senlikler yapilir. Bazi mezheplerde kabile baskanlarina bir nevi uluhiyet vererek onlara saygi gösterildigi, ölmüs kahraman ve azizlere yardim için dua edildigi görülmektedir. Kurban, Hinduizm'de çok önemli bir yer tutar ve dinî hayatin eksenini teskil eder. Tanrilarin kudretlerini kurban sayesinde gösterdikleri inanci tartisilamaz. Bu insanlar ancak kurban sayesinde tanrilarla ilgi kurabilirler. Tanrilara sunulan her sey kurban kabul edilir.
Kutsal sayilan yedi ziyaret mahalli vardir. Hindularin hayatinda önemli rol oynayan bu kutsal yerlere ziyaret ve "Hac" seferlerinin en meshuru Benores'e yapilan ziyarettir.

e) Ahlâk Anlayislari :
Ahlâk anlayisinda en temel unsur nefse hakimiyettir. Nefse hakimiyetin hemen ardindan feragat ve fedakârlikla baskalarina kendinden fazla deger vermek gelir. Ahlâk prensiplerini sosyal hayatin bir görüntüsü seklinde algilamak mümkündür. Genel olarak kisiye, hem bu dünyada, hem de ölümden sonraki hayatta mutluluk vermegi gaye edinen ahlâkî umdeler, öncelikle Brahmanlarin kanunlarina uymayi emreder. Kadinlara hiç bir hakkin taninmadigi, Parya'larin adeta kurbanlik hayvanlar gibi telâkki edildigi bir toplumda ahlâk anlayisinin boyutlarini tesbit etmek zor degildir. Bu konuda Hindistan eski Basbakani P. Nehru söyle diyor:
"Hinduizm bir doktrin olarak alininca, bütün halinde kapali ve degiskendir. Onu tarif etmek, kelimenin kendine mahsus manasi ile onun bir din olup-olmadigini söylemek imkânsizdir. O, gerçek ruhu yasamak ve yasamaga terk etmektir.

HİNDUİZM DIŞINDAKİ DİĞER DİNİ İNANIŞLAR :

- SİHİZM
- JANİZM

SİHİZM

Sihizm Sri Guru Nanak Dev Ji (1469-1539) tarafindan tesis edilmistir. İslam ve Hinduizm karisimi bir dini harekettir. Sihler Kuzeybati Hindistan’in Pencap bölgesinde yasamaktadirlar. 1995 sayimina göre nüfuslari 18.7 milyon idi. Bu da Hindistan nüfusunun % 1.9 unu teskil etmekteydi.Ayrica küçük gruplar halinde Ingiltere, Kanada, ABD, Malezya ve Dogu Afrika’da bulunmaktadirlar. Günümüzde Hint dini ve siyasi hayatinda önemli bir yer tutmaktadirlar. Sihizm hareketini Pencap’ta ilk baslatan Guru Nanak (1469-1539) yalnizca dini akideler çerçevesinde Müslüman ve Hindu unsurlarini uzlastirmaya gayret ederek baslamistir. O sistemi “Tanrinin birligi”, “Insanligin kardesligi” , “Kast sisteminin reddi” ve “puta tapiciligin faydasizligi” prensipleri üzerine kurmustur. Islam’in Hindistan’a girmesinden sonra Islam ile Hinduizmi sentezleme çalismalarinin en ilgi çekeni Nanak’in çalismasidir. Önce siyasi olarak baslayan bu hareket, sonradan dini bir yön kazanmistir. Islam tasavvufunun da etkisinde kalan Nanak, Kuzey Hindistan’da vaazlarda bulunmus ve uzlastirmaci (Sinkretist) Sih hareketini ortaya çikarmistir. Islam’in Tanri inanisini, Hinduizmin Maya ve Nirvana tasavvurlarini ve tenasüh fikrini kabul etmis olmasina ragmen Avatarlara inanmayi reddetmistir. Budanin reformcu hareketine benzer sekilde Nanak da kast sistemini bütünüyle reddetmis, putlara tapinmanin kötülügü ile kardesçe sevginin önemini dile getirmistir. Ortaçag boyunca Hindistan’da çikan toplumsal, dinsel ve siyasal hosnutsuzluklarin yeni dini reformistler tarafindan ortaya konacak ilkelerle giderilmesi bekleniyordu. Özellikle sultanla köle arasinda fark görmeyen Islam’in Hindistan’a girmesiyle Hinduizmle İslam arasinda Orta Yolcu uzlastirmaci hareketler ortaya çikmistir. Dini reform konusunda XV.yüzyilin ikinci yarisinda, kendisini kabul ettiren ilk büyük isim Kabir (Kebir) dir. O (I.S.1435-1518) tek tanri inancini yerlestirmeye çalismis, ancak Hinduizmin bazi önemli kavram ve düsüncelerini muhafaza etmislerdir. Müslüman hükümdar Ekber de (1542-1605) düsünce baglaminda bütün dinleri felsefi bir monoteizmde uzlastirmayi denemis, Onun açtigi bu yolda yürüyüp de basariya ulasmis olan Sihizmin de kurucusu Nanak olmustur.

GURU NANAK VE MISYONU Guru Nanak , I.S. 1469 yilinda Hindistan’in en kritik döneminde Pencap’taki Talvandi köyünde dogmus, çocuklugu ve yetiskinlik çagi bu köyde geçmis; bu köyde evlenmis ve bu köyde iki oglu olmustur. Fakir ancak soylu bir ailenin çocugu idi. O Sultanpur sehrinde Müslüman bir idarecinin hizmetinde uzun yillar geçirdi. Guru Nanak’in hayatini üç parçaya ayirabiliriz: Ilk 30 yillik bölümü Talvandi ve Sultanpur sehrinde ev hizmetçiligi yaparak geçirmistir. Ikinci 22 yillik peryod uzak yakin birçok yerlere misyonerlik seyahatleriyle geçirdigi dönemdir. Üçüncü son 18 yillik bölümü ise Kartarpur’da müritlerini egitmeye harcadigi hayatinin son bölümüdür. Hayatinin ilk safhasi ayni zamanda aydinlanmaya ulastigi dönemdir. O bos zamanlarinda ormana çekilip düsüncelere dalmis, bu gezilerinin birinde kendisine “Yüce Tanrinin varligi düsüncesini yayma” görevi verilmisti. Bu arada kendisi Mekke’ye gitmis, Tanrinin evinin sadece Kabe olmadigi sonucuna varmis, 1500 yilina dogru “tek ve gerçek olan tanri” sini anlatmak için Sultanpur sehrinden çikmis, kutsal yerleri gezmis, birçok din adamlariyla görüsmüs, tartismalara girismis, bu sirada bir zengin tarafindan serefine Ravi Nehri kiyisinda kurulan Kartapur köyüne yerlesti ve hayatinin son on yilini burada geçirdi. Bu köyde yeni inancini yaymaya çalisti. Guru Nanak insanin esitligi üzerinde durdu. O Hindularla Müslümanlari birbirlerine yaklastirmaya çalisti. O önemli seyh ve azizlerin yanina gitti ve onlara ruhsal hayatin gerçek yolunu açiklamaya çalisti. O kast sisteminin ayirici özelligine hep karsi çikti. Kendisini en alt kastin bir üyesi olarak adlandirdi, hep. Guru Nanak 1539 yilinda 70 yasinda iken geride iki ogul ve birçok Sih birakarak bu dünyaya veda etti. Guru Nanak’in ölümünden sonra Guru olarak Sihlerin basina Angad (1504-1552) geçti. Angad, Nanak’in en sadik talebesiydi ve Nanak’in telkin ettigi tenasüh inanci geregi, Onun ruhunun sirasiyla kendini takip eden “guru”ya geçecegi fikri ile Angad ve daha sonra gelen gurularin hepsi Nanak’in yeni tezahürleri olarak görüldü. Angad 1552 yilina kadar sürdürdügü gurulugu sirasinda Nanak’in siirlerini bir araya topladi. Nanak’in ilk biyografisini yazdi. Pencap’ta kullanilan Gurmuki Kutsal Metni Angad’a dayandirildi. Sihler arasinda birlik ve beraberligi saglayan 3. guru Amar Das (1479-1574) yeni töreler olusturdu. Kendilerine özel evlilik ve dogum törenleri ihdas etti. Kendisini ziyarete gelenlerle birlikte yemek yedi. Dini toplantilarda üç festivali (Divali, Barsakhi ve Maghi) ortaya koydu. Ondan sonra da Amardas’in damadi Ram Das guru oldu. Guru Ramdas (1534-1581) 4. guru olarak misyonerlik faaliyetlerine agirlik verdi. Ramdas zamaninda zengin ve fakir siniflar arasinda Sihizm yayildi. Bazi Aristokratlar Amitsari ( Ramdas’in yeni ibadet merkezi olarak kurdugu ve yerlestigi yer ) ziyaret etmisler ve Onun müritleri olmuslardir. Cemaatin gelisimi Ramdas’in en küçük oglu Arjan’in (1563-1606) 5. guru olmasiyla sürdü. Arjan Ramdas’in hayatini kendisine adadigi en küçük oglu idi. Arjan babasinin istegiyle evlenmek üzere Lahor’a gitti. Orada babasindan ayri kaldigi için korkunç bir depresyon geçirdi. O haliyle Guru aski ve hasretiyle dopdolu iki önemli siirsel mektuplar yazdiysa da Kardesi Prithi Chand onlara el koydugundan mektuplar babasina ulasmamisti. Mektuplarinin bir yerinde : “Ruhum Guruyu görmenin hasretiyle yaniyor ve inliyor. Feryatlarim yagmur için aglayan Çatriklerin feryatlarina benziyor” diyordu. Üçüncü mektup Ramdas’a ulasinca, Onu hemen çagirdi. Prithi Chand babasinin yerine geçmeye çok merakli ve istekliydi. Ancak Guru Ramdas çocuklarini test etti ve sonunda küçük oglu Arjan’i halefi tayin etti. Guru Arjan Sihlerin endüstriyel ve kültürel merkezi olan Amritsar’i daha da gelistirdi. Oradaki Altin Mabed’in (Har Mandar) yapim isini sona erdirdi. Bu Mabed Sihlerin ziyaret ettigi, kutsal bir mabettir. Ekber Sahin Sihlere tahsis ettigi toprak üzerinde Ramdas zamaninda yapimina baslanmisti. Tapinak güzel bir gölet ortasinda etrafindaki topraktan daha düsük seviyede bina edilmisti. Yine Arjun ilk dört Gurunun ilahilerini ve Hindu Bhagatlari ve Bhattlari topladi. Onlara kendi dikte ettigi ilahileri içeren Gurdasi ilave etti. 1604 de ilk kitap Adi Granthin derlemesini tamamlamis oldu. Bu kitapta Sihlerin dini inanç ve ahlak ilkeleri ortaya konulmustur. Amritsar Onun zamaninda bankaciligin, marangozluk, nakis, süsleme ve at egiticiligin merkezi oldu. Sihleri Orta Asya ve Afganistan’a iyi atlar için gönderdi. Sihler atlari yetistirme ve binicilikte ilerlediler. Bütün bu gelismeler Ekber’in oglu Cihangir’in döneminde oluyordu. Müslümanlar bile Altin Mabede (Har Mandar) geliyorlardi. Cihangir onlarin kendilerine ait kelimeler kullanmalari gerektigini böylece oraya akan trafigin kesilecegini düsündü. Guru Arjan’dan Adi Granthdaki Hz. Muhammed ile ilgili bölümlerin çikarilmasini istedi. Guru bunu yapmayi reddetti. Bu arada Divanda yalan yanlis hikayelerle Cihangirin düsünceleri zehirlendi. Sonunda Guruya kaynamis sular ve kumlarla iskenceler yapildi. Guru Arjan büyük bir tevekkülle bütün eziyetlere katlandi. Sih tarihinin ilk sehidi oldu. Har Gobind (1595-1644), babasi Arjun’un 1606 da ölmesi üzerine 6. guru olarak Sihlerin basina geçti. Babasi Mogol tiranliginin kurbani olmustu. Har Gobind zamaninda Sihler , Cihangir ve daha sonra oglu Sah Cihana karsi askeri teskilatlanma yoluna gittiler. Bunun için 800 at, 300 atli süvari ve topçu sinifi olusturdular. Mogollarla üç savas yaptilar. Birincisi 1643 de Amritsar’da oldu. Ikinci savas Lehra yakinlarinda 1637 de oldu. Gurunun ordusu kazandi. Üçüncü savas 1638 de Kartarpur’da yapildi. Gurunun bu üç savasta da gösterdigi basarilar Sihler arasinda büyük itibar saglamasina sebep oldu. Guru Har Gobind’in bu kariyeri Sih tarihinde bir dönüm noktasi oldu. Bu yeni sartlarla Sihizm militaristlesti. Guru iki kudrete sahip oldu: Ruhsal Gücü (Peeri) ve askeri gücü (Meeri). 1644 de Guru Har Gobind Guru Har Raiyi halefi olarak atadi. Guru Har Rai (1630-1661) 7. Guru oldu. Guru Har Rai Sihleri Mogollarin baskisindan kurtarmaya çalisti. Guru Har Rai ask ve baris adami idi. Sangat’in hizmetinde bulundu. O müritlerinden Guru Granth Sahib’in ilahileri ve kendi disiplinli hayatina yönlendirme üzerine meditasyon yapmalarini sagladi. O hayirsever ve cömertti. Bir seferinde atalari Nabha, Jind ve Patila’nin önceki yöneticileri olan kimseler Gurunun yanina geldiler. Yiyecek için agliyorlardi. Guru onlara yiyecek verdi ve onlari memnun etti. Guru Har Rai kendini onlara adamis, ihtiyaçlarini gidermede yardimci olmustu. Guru Harkrishan (1656-1664) 8. Guru oldu. “Çocuk Guru” diye anilan Harkrishan özellikle çocuklari ve ögrencileri korudu ve onlari sevdi. 30 mart 1664 de öldü. Yerine amcasi Tegh Bahadir (1621-1675) dokuzuncu Guru olarak geçti. Guru Tegh Bahadur’un hayati üç önemli devreye ayrilir: Birinci dönem Amritsarda babasiyla birlikte 23 yillik dönem. Ikinci devre Bakala’da meditasyonla geçen 19 yillik dönemi ile Dogu Hindistan’da ve Pencap’ta geçirdigi hayatin son 11 yillik dönemi. Tegh Bahadur, Pencap’ta zenginlerden zorla para almasi, kaçaklari saklamasi ve yagmalara girismesi yüzünden Gurkanlilar tarafindan öldürülmüstür. Rivayete göre Imparator Evrengzip Tegh Bahadur’u hapsetmis ya Islam’i kabul etmesi ya da bir mucize göstermesini istemisti. Guru Bahadur ikisini de reddetmis; mucize konusunda sunlari söylemisti: “Imparator baskalarina zulmederken kendi ölümünü unutmasi, asla mucize degildir.” Daha sonra Imparator Evrengzip Gurunun idamini emretmis, böylece Sih tarihinde öldürülen ikinci kisi olmustur.

Onun yerine Sih tarihinde en önemli yeri isgal eden oglu Gobind (1666-1708) babasinin öldürülmesinden hemen sonra Onuncu Guru olarak (1675-1708) göreve basladi. Guru Gobind’in önderligi altinda Sihler dört basariya ulastilar:

1-Mogol gücüne karsi direnise geçtiler.
2-Khalsa’yi (Tanrinin Grubu) kurdu.
3-Savasa uygun bir literatür ortaya koydu.
4-Sihler için daimi bir Guru ve Guru Granth Sahib olarak Adi Granth’in tesisini sagladi.

Guru Gobind gerçek bir vatanseverdi. Sihleri hem ruh, hem de sekil bakimindan bir birlige kavusturmak için Pahul ne Khalsa sistemini gelistirdi. Khalsa’ya girenler Pahul denilen bir takdis merasiminden geçmekte ve “k” ile baslayan su 5 esasi yerine getirmekteydi:

1- KESHA: Saç ve sakallarin kesilmemesi; Sihler diger insanlardan uzun saçli olmalariyla ayriliyorlardi. Hayatlarina mal olsa bile saçlarini kesemezler. Keshas Guru tarafindan Sihlere bir nisane olarak verilmisti. Sihler bu sebepten saçlarini düzenli, taranmis olarak muhafaza ederler ve türbanla saçlarini güzelce sarip örterler. Bu baglamda 1990 li yillarda Ingiltere’de yasayan bir Sihli motor sürerken kask takma mecburiyetinin kendisine uygulanmamasi için dava açmis ve bu davayi kazanmisti. Sihli bayanlar da ne saçlarini ne de kaslarini alamazlar.

2- KANGHA: Tarak saçlarin temizligi için kullanilir. Sih saçlarini daima kanghayla muhafaza eder. Onlar düzgün, temiz ve tertipli saçlariyla gayet sik görünürler. Genellikle tahta tarak kullanirlar ve sabah aksam olmak üzere günde iki kez saçlarini tararlar.

3- KARHA: Her Sih sag bilek üzerine çelik bir bilezik takar. Altin, gümüs ve metal bilezikler Guru tarafindan kutsanmis olarak dikkate alinmaz.

4- KACHHEHRA: Her Sih altina özel dizayn edilmis ve yapilmis olan kisa pantolonu yüksek karakterin bir nisanesi olarak giyerler.

5- KIRPAN: Her Sih ilericiligin ve özgürlükte kararligin bir sembolü olan bir kamayi (ya da kilici) “Gatra” denilen sirmali seritle kusanirlar.

JAİNİZM :

Jainizm insana ait en yüce mükemmelliğin ortaya çıkarılmasına uğraşır. Bu mukemmellik, orijinal saflığı içinde bütün ıstıraplardan, doğum ve ölüm engelinden bağımsızdır. "Jain" terimi Sanksritçe "Jina" (fatih) kelimesinden çıkarılmıştır ve bu fenomen dünyasında empoze edilen bu sınırların üstüne çıkmayı ima eder. Jainizm mükemmel olan insandan daha yüksek bir varlığı ya da bir Tanrı' yı tanımayı gerekli görmez. Varlıkların ne başlangıcı ne de sonları vardır, hepsi ölümsüzdür. Varlıkları üç ana sınıfa ayırır: Henüz gelişmemiş olanlar; gelişme yolunda olanlar ve tekrardoğuş sürecinden kurlulup özgür hale gelenler. Jainizm çok güçlü keşişlik ve çilecilik eğilimlerine sahiptir. En yüksekteki ideal Ahimsa' dır, yani her varlığa eşit saygı ve şefkat göstermektir. Jain Agamaları her yaşam biçimine büyük savgı gösterilmesini katı vejeteryan kurallarını, çileciliği, kendini savunurken bile şiddet uygulamamayı ve savaşa karşı olmayı öğretir. Hepsinden önemlisi de, Jainizm bir sevgi ve merhamet dinidir.

Kuruluşu : Janizm, yaklaşık 2500 yıl önce Hindistan' da başlamıştır. Kurucusu : Nataputta Vardamana ya da diğer adıyla Manavira
Kutsal Metinleri :
Jain Agamaları
Sidantalar

Mehzepleri :
1- Digambara ( Göksel giysili) :
Bir ermişin, elbise dahil hiçbir şeye sahip olmaması gerektiğine savunur. Bu yüzden sadece bele kadar çıkan bir giysileri vardır. Bu doğuşta kurtuluşun kadınlar için mümkün olmadığına inanırlar.
2- Svetambara ( Beyaz)